Elke GNSS-ontvanger moet de afstand tussen zichzelf en de satellieten boven zijn hoofd schatten.

Professionele GNSS-ontvangers gebruiken twee verschillende waarnemingsmethoden:pseudorange metingenenmetingen van de dragerfaseHoewel beide essentieel zijn, dienen ze verschillende doeleinden en bieden ze zeer verschillende niveaus van precisie.

Pseudorange is de meetmethode die wordt gebruikt door de meeste navigatieapparaten, waaronder smartphones, voertuignavigatiesystemen en recreatieve GPS-eenheden.

De ontvanger berekent de reistijd van een satellietsignaal en vermenigvuldigt deze met de lichtsnelheid om de afstand tussen de satelliet en de ontvanger te schatten.

Deze methode heeft verschillende voordelen:

• Snel initialiseren
• Betrouwbaar onder de meeste omstandigheden
• Geschikt voor realtime navigatie

Zelfs zeer kleine timingfouten leiden echter tot opvallende positiefouten op de grond.Standalone pseudorange positionering levert meestal horizontale nauwkeurigheid in het bereik van3 tot 10 meter, afhankelijk van de zichtbaarheid via de satelliet en de omgevingsomstandigheden.

Voor toepassingen zoals de navigatie van voertuigen, recreatie in de open lucht of het volgen van wagenparken is dit nauwkeurigheidsniveau meer dan toereikend.Het is verre van voldoende..

RTK-onderzoek berust op een veel nauwkeurigere waarneming die bekend staat alsmeting van de dragerfase.

In plaats van alleen de reistijd van het satellietsignaal te meten, volgt de ontvanger de fase van de dragergolf zelf.Omdat de golflengte van het GNSS-dragersignaal slechts enkele centimeters lang is, kan het positieveranderingen met millimetergevoeligheid detecteren.

De uitdaging is dat de ontvanger aanvankelijk niet weet hoeveel complete draaggolfcycli er bestaan tussen de satelliet en de antenne.Integer dubbelzinnigheid.

Het oplossen van deze dubbelzinnigheden is de sleutel tot RTK-positionering.

Dit is de reden waarom professionele landmeters altijd de status van de ontvanger controleren.FIX-oplossinggeeft aan dat dubbelzinnigheden zijn opgelost en dat de ontvanger met volledige RTK-nauwkeurigheid werkt, terwijl eenVLOAT-oplossingDit betekent dat de dubbelzinnigheden nog steeds worden geschat en dat de positioneringsnauwkeurigheid lager is.

Het grootste verschil tussen de conventionele GNSS-positionisatie en RTK is niet het satellietsysteem zelf, beide gebruiken dezelfde satellieten.

RTK introduceert een tweede ontvanger, bekend als debasisstation, die is geïnstalleerd over een punt met nauwkeurig bekende coördinaten.

Omdat het basisstation zijn exacte locatie al kent, kan het zijn berekende positie vergelijken met zijn werkelijke coördinaten.Het verschil tussen de twee vertegenwoordigt het gecombineerde effect van satellietbaanfouten, atmosferische vertragingen, klokverschuivingen en andere veel voorkomende fouten.

Deze correctiewaarden worden vervolgens verzonden naar de veldontvanger, gewoonlijk derover, in real time.

Afhankelijk van het project kunnen correctiegegevens worden verstrekt via:

• geïntegreerde UHF-radio
• NTRIP via een cellulair netwerk
• Lokale CORS-diensten (continuous operating reference station)

Aangezien zowel het basisstation als de rover nagenoeg dezelfde satellieten bijna tegelijkertijd observeren, beïnvloeden de meest voorkomende fouten beide ontvangers op dezelfde manier.De rover kan de meeste van deze fouten verwijderen en een veel nauwkeuriger positie berekenen..

Dit differentiële correctieproces maakt het RTK in staat om in realtime consistente centimeter nauwkeurigheid te bereiken.

Hoewel RTK-positionering geavanceerde wiskundige modellen vereist, is de werkvloei in het veld eenvoudig en kan deze binnen enkele minuten worden voltooid.

Het onderzoek begint met het plaatsen van een basisontvanger boven een bekend controlepunt of het aansluiten op een bestaand CORS-netwerk.De basis observeert continu satellietsignalen en berekent realtime correctie informatie.

De correctiemeldingen worden naar de rover gestuurd met behulp van een UHF-radio of een internetverbinding via NTRIP.

De communicatiemethode is afhankelijk van de projectomgeving: radiocommunicatie wordt vaak de voorkeur gegeven op afgelegen bouwterreinen of in gebieden zonder betrouwbare mobiele dekking,Terwijl NTRIP veel wordt gebruikt in stedelijke regio's die worden bediend door permanente referentiestations.

De rover begint met het volgen van satellieten en ontvangt tegelijkertijd correctiegegevens van de basis.

Moderne multi-frequentie ontvangers kunnen vaak binnen enkele seconden onder gunstige satellietomstandigheden een vaste RTK-oplossing bereiken.

Zodra de ontvanger een FIX-oplossing heeft bereikt, kunnen landmeters met vertrouwen beginnen met het meten van controlepunten, grenzes van onroerend goed, topografische kenmerken of locaties voor bouwbewaking.

Tijdens het onderzoek wordt de ontvanger zijn coördinaten in realtime voortdurend bijgewerkt, zodat veldpersoneel efficiënt kan werken zonder langdurige naverwerking.

De werkelijke prestaties van RTK zijn afhankelijk van de satellietgeometrie, de basislafstand, de omgevingsomstandigheden en de communicatie kwaliteit.professionele RTK GNSS-ontvangers bereiken meestal:

Deze prestatieniveaus maken RTK geschikt voor projecten waarbij zelfs een fout van enkele centimeters tot kostbare herwerkingen of bouwvertragingen kan leiden.

Het is belangrijk op te merken dat de gepubliceerde specificaties gunstige waarnemingsomstandigheden veronderstellen.of onstabiele correctieverbindingen kunnen tijdelijk de prestaties verminderenErvaren landmeters controleren routinematig de FIX-status en monitoren kwaliteitsindicatoren zoals PDOP voordat kritieke metingen worden geregistreerd.